24 november 2012

Als ieder voor eigen deur veegt ...

 

Gisteren lanceerde toekomstig Carolo-burgemeester Magnette het voorstel om de banden tussen Brussel en Wallonië verder aan te halen. Magnette pleit voor ‘Brusselse kredieten binnen het Marshallplan” en een “sterkere band tussen Brussel en Wallonië, vooral op het vlak van economie en huisvesting.”

Brussel als bindmiddel tussen de andere gewesten – daar heb ik helemaal géén probleem mee. Ik pleit hier al jaren voor. Maar dan moet het om een evenwichtig verhaal gaan. Dan gaat het ook over samenwerking met het Vlaams Gewest. Telkens er over één kant van de medaille gesproken wordt, vraag ik me af wat de echte boodschap is… Probeert men de publieke opinie stil­aan rijp te maken voor een groter verhaal rond Wallobrux?

Wat er ook van zij, er bestaat nu al een sterke band tussen Brussel en Wallonië genaamd “de Franse Gemeenschap”. De realiteit toont echter aan dat de lekkere soep van samenwerking en solidariteit in de realiteit koud wordt opgediend. Zo kreunt het Franstalig onderwijs in Brussel onder een tekort aan middelen. Het krijgt niet waar het op basis van leerlingenaantallen en behoeftes recht op heeft.

Als er nu één domein is dat cruciaal is voor een economische wederopstanding, dan is het wel onderwijs. Ik stel voor de luchtkastelen pas van stal te halen als de huidige bevoegdheden correct en maximaal gebruikt worden. Ok, het is minder sexy en je komt er minder vlug mee in de pers. Maar het helpt ons wel allemaal vooruit. Brussel, Vlaanderen en Wallonië.

Categorie: 
 

Volg mij ook via

Laatste foto's

Twitter